|
Loitar contra o muro
Ante os pais de nenos afectados de plaxiocefalia levántase moitas veces un muro infranqueable.
Como profesionais, descoñecemos por que a plaxiocefalia, a braquicefalia e a escafocefalia posicionais non merecen a mesma atención que outras doenzas ou deformidades ortopédicas pediátricas, algunhas delas de moita menor morbilidade e gravidade.
Se teñen dúbidas, consulten a opinión cualificada da Academia Americana de Pediatría. En Inicio atoparán o seu artigo.
Pero é un feito común no mundo occidental avanzado que
- non se diagnostican ou se diagnostican tarde.
- e cando se diagnostican a tempo adóitase quitarlles importancia.
- enfócanse como un problema "estético" e non como o que son: unha deformidade.
- moitos pais queren tratalas e os seus pediatras desaconséllanllelo.
- outros, coñecendo as alternativas, ocultanlles aos pais información valiosa sobre o tema.
- óense as seguintes frases: "isto non é nada", "son fixacións súas", "non se obsesione", "isto arránxase só", "co tempo mellorará", "o pelo taparallo", "ninguén é perfecto", "seguro que nós tamén temos un pouquiño", "o pai tamén ten esa forma "... ".
Un ten a sensación de que se enfronta a unha de tantísimas doenzas raras que tardan meses ou anos en seren diagnosticadas, cando a plaxiocefalia é moito máis frecuente e doada de diagnosticar visualmente.
Pero é que ademais do físico
- toda persoa ten dereito á súa propia imaxe, simétrica e proporcionada.
- a repercusión morfolóxica é ás veces moi severa, nalgúns casos peor que nas craniosinostoses simples e complexas, feito que producirá sen dúbida problemas psicolóxicos xa na primeira infancia e na adolescencia. A repercusión funcional nos casos non tratados pode chegar a ser importante. A plaxiocefalia non é só un defecto físico.
|
|
